Qruun Schram Relatiecoach

De meest voorkomende huwelijksproblemen

De meest voorkomende huwelijksproblemen

‘Maar wat nu als je elkaar helemaal niets meer te vertellen hebt, hoe maak je het dan weer leuk?’ Ik zit aan de rand van een zwembad en praat met een vriend van een vriend. Hij is er net achter gekomen dat ik relatietherapie geef. Als het woord relatietherapie valt, is de interesse doorgaans gewekt. Want vragen over huwelijk of relatieproblemen heeft iedereen. En we vinden onze relaties belangrijker dan bijvoorbeeld onze pensioenopbouw.

’Wat zijn de meest voorkomende huwelijksproblemen?’

Hij is op zoek naar antwoorden op vragen die horen bij de relatie-fase waarin hij en zijn vrouw met drie kids onder de tien, verkeert. ‘Dat we in langere relaties de taal lijken te missen om echt met elkaar in gesprek te blijven.’

Vrijwel alle stellen die ik in therapie tref, geven aan dat een aantal dingen niet goed besproken zijn of niet meer besproken werden vanaf een zeker moment. En die ‘dingen’ worden een roze olifant die groeit en groeit totdat beide partners met de rug tegen de muur gedrukt staan en er geen bewegingsruimte meer is. En dan barst de bom.

Ik geef de vriend van de vriend voorbeelden. Hij knikt, lacht en vraagt door. Af en toe werpt hij een blik opzij naar zijn vrouw, die in het ondiepe deel van het bad met de kinderen een bal hoog houdt. Het is een leuk, aantrekkelijk stel om te zien: uiterlijk passen ze goed bij elkaar. Ze zijn hoog opgeleid, sportief en ondernemend met eigen vriendengroepjes. Ze kennen elkaar uit de studietijd in Maastricht. Studentenvereniging, alles samen, paar jaar gereisd en aan de carrière gewerkt en toen een gezin gesticht. Ze zijn intussen bijna twintig jaar een stel en de kinderen naderen de puberteit. Dan heb je uitdagingen genoeg, zo weet ik uit de praktijk.

Opvoedpoli of Liefdeskoppel

Iedereen die kinderen heeft, herkent dat er een fase is dat je je als koppel meer een ‘Opvoedpoli’ voelt, dan een liefdeskoppel. Iedereen begint onbevangen en verliefd aan de relatie. Je drinkt elkaars verhalen. Verschillen worden als leuk en complementair ervaren. Wensen, verlangens, behoeften kunnen nog vrijuit besproken worden. Alles is nog open en vrij.

Dat verandert meestal als de eerste zwangerschap zich aandient. Zij verandert hormonaal enorm en daarmee komen nieuwe emoties, behoeften en soms angsten. Hij weet niet wat hem overkomt: eerst was alles nog vrolijk en speels en nu moet hij zich voorbereiden op het vaderschap! De kinderkamer moet af, de rolverdeling verandert, je stapt samen een heel nieuw leven in bij de geboorte van de eerste. En vaak rolt een stel dan door in de relatie. Je wordt voor een groot stuk immers geleefd door je kind(eren) en alles wat de zorg voor hen met zich meebrengt.

Als de kids nog heel klein zijn, absorberen ze alle aandacht van in ieder geval moeder. Als ze wat groter worden, komen school, sport en allerlei activiteiten erbij. Er zijn dagen dat je je meer taxichauffeur voelt, dan vader. En als ze nog iets groter worden, blijven ze ’s avonds zitten in de huiskamer en heb je als koppel vrijwel geen privacy meer.

Roze olifant huwelijksproblemen

En dan heb je nog geluk, want als er medische dingen bijkomen of leer-probleem-rugzakjes dan is het allemaal nog een paar graden uitdagender. En zo verdwijnt in veel relaties eerst het magisch samenzijn, dan de intimiteit en terloops ook de gesprekken, het lachen, de halve woorden die ooit genoeg waren.

Het schijnt zelfs zo erg te zijn, dat vijftig procent van de relaties na het 2e kind functioneel seksloos wordt. Dat betekent minder dan tien keer sex per jaar.
‘Maar tien keer sex per jaar is toch nog best veel?’. Ik hoor het je denken.

Vrijpartij op TV? Awkward!

Dus je bent begin veertig en zit samen op de bank te kijken naar een romantische komedie. Althans, de ander kijkt naar de romantische komedie, jij kijkt op de telefoon. Of jullie kijken allebei op je telefoon. In je ooghoeken zie je dat de hoofdrolspelers in een vrijpartij belanden. Zo een die je zelf al heel lang niet hebt beleefd. Je voelt dat je partner ook opkijkt naar de televisie. Dat is ongemakkelijk ineens, passie aan de andere kant van de glasplaat.

‘Ik ga even kijken of de kinderen slapen, zet jij een kopje thee?’

Drie minuten later zit je samen weer in de woonkamer. De vrijpartij op tv is over, het reclameblokje is gestart. En allebei vraag je je af of het weer eens op gang zal komen. Het vrijen, of in ieder geval het gesprek erover. Of enig gesprek met wezenlijke inhoud. Want hoe vaak wordt er nog over iets anders gepraat dan de vorderingen van de kinderen of de zorgen om jullie ouders? Over de school, de buren en vriendjes?

Als relatietherapeut heb ik makkelijk praten. Maar ook ik herinner me relaties waarin mijn partner en ik het contact kwijt waren. Het gaat zo makkelijk. Het sluipt er zomaar in. En we vinden maar moeilijk een weg uit het moeras.

Waarom doen we elkaar dit aan? Hoe is het mogelijk dat we op de belangrijkste plek van ons leven -in onze relatie- spanning en ongemak voelen als we anderen het leuk zien hebben, van elkaar zien genieten, in elkaar opgaan. Wat maakt het toch zo moeilijk om gewoon te zeggen: ‘Zeg schat, hoeveel verder laten wij onze relatie nog versloffen, voordat we er een keer echt iets aan gaan doen?’, of woorden van gelijke strekking.

Je relatie leuk maken of leuk houden: de Schijf van 5

Gewoon aan de slag gaan helpt echt! Nee het gaat niet vanzelf. Maar je kunt ontzettend veel doen om je relatie van zuurstof en brandstof te voorzien. En ja: dat vereist aandacht, initiatief en toewijding. En het besef dat de continuïteit van jouw relatie geen vanzelfsprekendheid is, ook niet na twintig jaar. Want als vijftig procent van de huwelijken sneuvelt en zeventig procent van ons met een affaire in enige vorm te maken krijgt, dan is het duidelijk dat ‘op zijn beloop laten’ een heel slecht idee is. Dus pak deze Relatieschijf van Vijf er maar gewoon bij en kom achter je smartphone schermpje vandaan.

Schijf van Vijf punt één: Samen (weer) dingen beleven

Ik ben geen groot fan van een bucketlist met honderd wensen. Wel ben ik een voorstander van een komende-maanden-plan. Wat gaan jij en je partner samen doen? Met de kinderen erbij, maar zeker ook zonder de kinderen.
Tafeltje gesprek aan tafel

Wortels naar het verleden: Systemisch werken

Ons eerste advies bij een crisis is altijd om het ‘Tafeltje-gesprek’ te gaan voeren. Dit is niets anders dan dat je wekelijks op een vast tijdstip in alle rust een kop thee of glas wijn met elkaar drinkt en een echt gesprek met elkaar voert. We hebben daarvoor een aantal vaste vragen geformuleerd, die je als partners aan elkaar kunt stellen.

Het prettige aan het gesprek is, dat je de opvallende en lastige zaken van de week op een rustig moment met elkaar nog eens bespreekt: Wat ging er goed? Wat was lastig? Op welk moment vond je de ander leuk? Waar vond je dat de ander het anders had kunnen doen? Waar voelde jij je goed bij? Waarvan zou je meer of minder willen van wat in de week gebeurde? Het is een gesprek waarin complimenten een plek krijgen, waarin je wensen uit, waarin je je partner ook een spiegel kunt voorhouden buiten de emotie van het moment in de week.

Het klinkt zo eenvoudig, maar er zijn maar heel weinig stellen die een dergelijk gesprek regelmatig voeren met elkaar. Het is daarom voor veel mensen al een hele belevenis om gewoon met elkaar te gaan zitten, elkaar in de ogen te kijken tijdens het praten en de week nog eens rustig door te spreken. Begin er maar gewoon mee, als jullie het nog niet doen.

Als het met het gesprek een beetje loopt, of daarvoor al, kun je naar plan B: samen leuke dingen buitenshuis doen. Een avond uit, op stap naar theater of bioscoop. En wees daarin schaamteloos creatief, alsof je je geliefde nog maar net kent en aan deze wilt bewijzen dat je een heel frisse onconventionele en originele geest bent. Als je zo op elkaar verliefd bent geworden, dan is het ook na twintig jaar nog een goed recept om het leuk te hebben.

Kun je het je veroorloven om wekelijks of desnoods maandelijks een oppas in te huren: doen! Kies een vaste avond waarop je samen iets gaat ondernemen. Recent hoorde ik iemand die nog altijd de maandelijkse ‘Ja-date’ deed met haar partner. Een keer in de maand organiseert de één een uitje en de ander moet ‘Ja’ zeggen tegen alles. Dus als je een uitnodiging krijgt met daarin het voorschrift om om 19:30 aan de bar in het Amstel hotel te staan in lange zwarte jurk, een bloem in het haar en twee fris-sprankelende glazen gin-tonic: dan sta je daar precies op dat moment als voorgeschreven. En dan komt hij binnen en begint de avond: Carré is op loopafstand, de IT op tramafstand en een Ajax Skybox bereik je met de metro. Je weet niet wat er komen gaat, maar je zegt alleen maar ‘Ja leuk!’. En de volgende keer organiseert zij. En zo beleven ze om en om de avonturen die in ieder geval één van beide partners geweldig leuk vindt.

In de volgende blog zal ik ingaan op de andere vier punten van de Relatie-schijf van Vijf.

Ik begeleid jullie graag om de gesprekken veilig en eerlijk te voeren, met oog voor beider persoonlijkheid en identiteit.

Met oog voor alles wat er is, wat gewonnen, behouden of verloren kan worden.

Huwelijksproblemen: dat ligt natuurlijk aan de man, als het aan de vrouw ligt.

Huwelijksproblemen

Dat ligt natuurlijk aan de man, ook als het aan de vrouw ligt

Als provocatief coach kijk je met enige argwaan de wereld in. ‘Is dat nou wel zo?’ is de eerste gedachte bij iedere zin die de cliënt uit. En met reden, zo ervaar ik dagelijks in de praktijk. De nieuwe trend die ik met enige scepsis volg: het etiketten plakken op de volwassen man. Door de volwassen vrouw. De vrouw van die volwassen man. Dus deze blog is aan vrouwen gericht. Maar mannen: lees gerust even mee! Of wordt dat bemoeilijkt door je dyslexie? Het wordt een lap tekst van bijna 1.100 woorden, kun je dat aan? Of lukt dat niet met je ADHD? Of houden narcistische trekjes je weg bij deze kans tot zelfreflectie?

Mijn zoon is dyslectisch

De maatschappij feminiseert; de vrouw wint terrein, zo leren wij uit de media. Juffen op school zijn de oorzaak. Druk zijn kan niet meer. Aan een tak hangen is wangedrag. Slootje springen de prelude op suïcidale neigingen. En dat moet de kop ingedrukt. Dus hebben we protocollen en gaan we remedial aan de slag: dat betekent behandelingen, die hebben een diagnose nodig en zo zijn de etiketten uitgevonden.

Meisjes doen het steeds beter in het onderwijs, terwijl de jongetjes rondhobbelen met etiketjes ‘PDD NOS”, ‘ADD’, ‘HSD’, ’GVD’.

Intussen keert de wal het schip. Want de meisjes doen het steeds beter in het onderwijs, terwijl de jongetjes rondhobbelen met etiketjes ‘PDD NOS”, ‘ADD’, ‘HSD’, ’GVD’. Die laatste ken ik ook niet. Jongens en mannen verliezen terrein, lezen we overal. Dus wordt er hard gezocht naar mannelijke docenten, die de wanorde herstellen en helpen chaos wederom een plek te geven in ons overgestructureerde, geprotocolliseerde, ingeregelde onderwijsland van Rust, Reinheid en Regelmaat.

Mijn man is een autist

Leven met een man valt niet altijd mee, zo weet iedere vrouw. Andersom ter geruststelling: leven met een vrouw is ook niet altijd makkelijk, zo weet iedere man. En toch proberen hetero’s het massaal. Soms met succes. In mijn relatietherapie praktijk belanden de al dan niet tijdelijk minder succesvolle stellen. Nu is ieder stel uniek, maar de soorten relatieproblemen zijn redelijk universeel. En het verzamelwoord is ‘communicatie problemen’.

De evolutiebioloogie zegt dat mannen wat zwijgzamer zijn, omdat je met praten nu eenmaal geen holenbeer vangt. Die klets je niet aan een speer, dat vereist zwijgen, geen discussie en blik naar voren. De vrouwen in het dorp intussen kletsten er vrolijk op los. Misschien om dieren weg te houden, maar wellicht ook om steeds precies te weten waar iedereen ongeveer uithangt: als je de was doet in de rivier is het niet prettig als een rivale achter je opduikt en je in de plomp duwt. Zwemles kenden ze nog niet.

Hoe dan ook: vrouwen zijn vanaf jonge leeftijd een stuk communicatiever dan mannen en dat zal deels genetisch ingebakken zijn. Maarja: het moderne huwelijk vraagt van de man, dat hij net zo’n gezellige prater is, als de beste vriendinnen van zijn vrouw. Zo leest zij in de bladen.

Zomaar een stukje sessie uit de praktijk

Paula zit op het puntje van de bank en wijst naar Roland die achterover leunt met de armen over elkaar. ‘En zo zit hij er dus altijd bij als ik met hem wil praten. Als ik hem al zover krijg, want hij heeft er meestal geen zin in. Hij wilde hier ook helemaal niet komen, want “hij had het niet nodig”, zei hij. Als ik problemen had, moest ik zelf maar gaan. Ik ben heel goed met zijn zus en zij vertelde dat hij altijd al zo was. ‘We dachten altijd al dat ie een beetje autistisch was’, zei ze. Toen ik dat bij zijn moeder checkte zei zij: “Onze Roland is niet zo’n prater, net als zijn vader”. Autisme is hartstikke genetisch, dus ik heb Roland al gezegd dat hij zich moet laten onderzoeken. Ik heb een afspraak gemaakt voor hem, maar die was ie zogenaamd vergeten!’

En zo zit hij er dus altijd bij als ik met hem wil praten.

Roland staart me aan, maar ziet me niet. Die is in gedachten met een holenbeer in de weer. Of vraagt zich af waar dat fijne tangetje nou toch zal liggen. Misschien maakt ie plannen voor een weekendje vissen: wie zal hij mee vragen? Of hij denkt terug aan de lange middagen vrijen met de vrouw naast hem, die nu duidelijk geen zin in hem heeft. Wanneer was ook alweer de laatste keer? Of misschien denkt hij wel aan zijn werk. We weten het nog niet en wie zal het zeggen?

Nou Roland wellicht?! Ik stel Paula voor om het hem gewoon eens op de man af te vragen.

Paula: ‘Hallo Roland, ben je er nog bij? Of zit je met je gedachten aan de rand van de plas?’

Roland geïrriteerd: ‘Ik heb al in geen maanden gevist vanwege de verbouwing, wat zeur je nou.’

Paula kijkt me aan: ‘En zo gaat het dus altijd. Vraag ik meneer wat, krijg ik direct een sneer terug.’

‘Hoe is het tussen jullie begonnen?’ Ik besluit maar even uit de inhoud te blijven.

Ze slaat de handen ineen: ‘Zal ik het vertellen?’ Roland knikt, een glimlach rond zijn mond.

Paula: ‘We hadden een feest van de studentenvereniging en ik was gevraagd door zijn huisgenoot. We gingen in een groep, Roland was er met zijn ex. Een grote tent in het bos, geweldige band. Mijn hak brak tussen 2 planken en ik kon niet meer dansen, dus liep ik naar buiten om te kijken of ik het kon fiksen. Daar zat Roland alleen aan een tafel: zijn ex stond op de dansvloer. Die hak was niet meer te lijmen, maar gelukkig had Roland een tas met daarin de gympen van zijn ex, die ze bij zich had om terug te lopen naar huis na het feest. Ik mocht ze wel aan.’

We raakten in gesprek en ik vond hem meteen leuk. Zijn huisgenoot was een echte bralaap, wel grappig, maar Roland had dat mystieke zwijgzame. En dan die ogen: hij zei weinig, maar zijn ogen vertelden me alles.’

‘Dus ook toen al niet zo’s prater. Dus als ik je vraag: heb je hem zo gekocht, of heb je hem zo gemaakt?’

Paula: ‘Zo gekocht natuurlijk.’

Pas op met etiketten dames; een karaktertrek is geen aandoening

Vroeger had je extraverte mannen en introverte mannen. Nu hebben we sociale mannen die in contact zijn met hun vrouwelijke kant en we hebben opeens heel veel ‘autistische’ mannen, zo lijkt in ieder geval in mijn praktijk. Als je de vrouwen moet geloven.
Alle mannen zijn misschien wel een beetje autistisch, maar dan hebben alle vrouwen misschien wel een beetje borderline.

Ik ben niet zo voor die etiketten. Een psycholoog waar ik veel mee samenwerk zegt altijd gekscherend: ‘alle mannen zijn misschien wel een beetje autistisch, maar dan hebben alle vrouwen misschien wel een beetje borderline’. Nu weet ik niet het fijne van de DSM-V, maar het klinkt prettig relativerend. En dat is soms hard nodig in gesprekken met stellen die relatieproblemen hebben.

Ik begeleid jullie graag om de gesprekken veilig en eerlijk te voeren, met oog voor beider persoonlijkheid en identiteit.

Met oog voor alles wat er is, wat gewonnen, behouden of verloren kan worden.